Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2023

Η πρωταπριλιάτικη και ανύπαρκτη Φιλική Εταιρεία και τα ψέματα της Στοάς και των δολοφόνων του Καποδίστρια για την δήθεν άρνηση του Καποδίστρια να αποδεχτεί την πρόταση του Ξάνθου να αναλάβει αρχηγός της δικής του Οργάνωσης στο όνομα της ανύπαρκτης και πρωταπριλιάτικης Φιλικής Εταιρείας

 

 

Η Φιλική Εταιρεία, ιδρύθηκε την Πρωταπριλιά του 1834 στο Ναύπλιο , από τον Μινχάουζεν Ιωάννη Φιλήμονα, που φωτίστηκε από τη Στοά της Ζακύνθου. 
Συμμετείχαν ο πεθαμένος Νικόλαος Σκουφάς, ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος , ο Άγγλος Πρόξενος Ντόουσον , και ο Κόντες Ρώμας, ενω ο Αθανάσιος Τσακάλωφ που δεν ήταν πλέον στην Ελλάδα αλλά στη Ρωσία συμμετείχε  με τηλε-διάσκεψη, 
 
Στη συνέχεια επανιδρύθηκε αναδρομικά στις 14 Σεπτεμβρίου 1814 σε μια ταβέρνα της Οδησσού, με έμπνευση της Μεγάλης Στοάς των Αθηνών, από τον Νικόλαο Σκουφά, τον Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ που δεν ήταν εκεί αλλά στο Παρίσι, και συμμετείχε και πάλι  με τηλε-διάσκεψη. 

 Η Φιλική Εταιρεία, επανιδρύθηκε για τρίτη και φαρμακερή φορά από την Μεγάλη Στοά των Αθηνών τον Μάρτιο του 1839, από τον Μινχάουζεν Ιωάννη Φιλήμονα και το τέκνο της Στοάς της Λευκάδας, Μανολάκη Ξάνθο, ενώ διεγράφη αναδρομικά ο Αναγνωστόπουλος επειδή  επέμενε να μην γράφεται στη Στοά.

Γ
ράφει ο Σπυρίδων Χατζάρας 

Στο διαδίκτυο, αντιγράφοντας το «μασονικό» ΙΣΤΟΡΙΚΟN ΕΠΕΤΕΙΟΛΟΓΙΟN του 7ου Επιτελικού Γραφείου του Γενικού Επιτελείου Στρατού, γράφουν οι δοξάζοντες την Στοά και την ρουφιανοκρατία ότι στις 15 Ιανουαρίου 1820, «ο Καποδίστριας, εκτιμώντας ότι μπορούσε να προσφέρει περισσότερα στον Αγώνα από την θέση του Υπουργού Εξωτερικών του Τσάρου και αμφιβάλλοντας για τις δυνατότητες της Φιλικής Εταιρείας, δεν αποδέχεται την πρόταση του Ξάνθου να αναλάβει την ηγεσία της τελευταίας».

Λοιπόν, ο Ξάνθος, πήρε ειδική σύνταξη από τον Μαξ Ρότσιλντ το 1843, ως επιβράβευση, επειδή ισχυρίστηκε ψευδώς μετα την δολοφονία του Εθνάρχη , ότι  Εκείνος πρότεινε στον Καποδίστρια να αναλάβει αρχηγός της οργάνωσης της οποίας όμως ήταν ΗΔΗ ο Αρχηγός.

Η τρισυπόστατη ΑΡΧΗ της Παλιγγενεσίας ήταν ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ο Φιραρής και ο Ιωάννης Καποδίστριας . 
 Μετά τον θάνατο των δύο από την «Αγία Τριάδα» απέμεινε μόνος αρχηγός ο Ιωάννης Καποδίστριας, τον οποίο ουδέποτε συνάντησε στην Αγία Πετρούπολη ο Ψεύτης και πλαστογράφος της Στοάς, Μανωλάκης Ξάνθος.
 Ο «ψευτοσυναρχηγός», έφθασε στη Μόσχα «τον Δεκέμβριο του 1819», και αναχώρησε για την Αγία Πετρούπολη στις «αρχές το Ιανουαρίου»
 Ο Ξάνθος που δεν έδωσε ημερομηνίες στις διάφορες εκδοχές απομνημονευμάτων ισχυρίστηκε ότι έγινε δεκτός από τον Καποδίστρια, δύο μέρες μετά την να άφιξή του στην Αγία Πετρούπολη.
 Ο Τέκτων Εμμ. Πρωτοψάλτης, πρότεινε εσφαλμένα ως ημερομηνία συνάντησης, την Πέμπτη 15η Ιανουάριου. 
 Το ταξίδι από τη Μόσχα στην Αγία Πετρούπολη είναι σήμερα με το τραίνο μερικές ώρες. Τότε, κράταγε από δύο μέχρι οκτώ μέρες.

 Ο Ξάνθος, στα «κακοήθη ψεύδη» του, ισχυρίζεται πως, εφοδιασμένος με συστατική επιστολή του Άνθιμου Γαζή, έφτασε στην Αγία Πετρούπολη, στις 15 Ιανουαρίου του 1820 και την επομένη, 16 του μήνα, υπέβαλε αίτηση να δει τον Καποδίστρια.

 Πότε υποτίθεται ότι τον δέχτηκε ο Καποδίστριας δεν θυμόταν.

 Ο Καποδίστριας, στο υπόμνημά του προς τον Τσάρο Νικόλαο, δεν αναφέρθηκε καθόλου στην επίσκεψη Ξάνθου, ενώ αναφέρθηκε στον Καμαρινό, ο οποίος μάλιστα του είχε δημιουργήσει αρκετά προβλήματα
 Είναι επομένως εύλογο να υποθέσουμε ότι ο Καποδίστριας δεν αναφέρθηκε σε αυτήν  όχι επειδή ήθελε να την κρύψει αλλά γιατί δεν έγινε. 
Η επιφύλαξη για το αν συναντήθηκε ο Ξάνθος με τον Καποδίστρια, η επικοινώνησε μόνο μέσω του Καντιώτη-«Αγαπητού», πηγάζει από το γεγονός ότι καμιά άλλη πηγή δεν αναφέρεται σε αυτήν. 
 Άλλωστε, πρώτη διατύπωσε αμφιβολία για το αν έγινε η συνάντηση, η καθηγήτρια Ελένη Κούκου. 
 Ο Ξάνθος , και η παρουσία του στην Αγία Πετρούπολη, δεν συνδεόταν με την αναζήτηση αρχηγού , ούτε με την «μύηση» και με την συμμετοχή στην «Εταιρία των Φιλικών», του Καποδίστρια και του Αλέξανδρου Υψηλάντη, αλλά με την ίδρυση από τους εμπόρους της Μόσχας, της «Φιλομούσου και Φιλανθρώπου Γραικικής Εμπορικής Εταιρίας», τους οποίους και εκπροσωπούσε.

 Από την αλληλογραφία Ξάνθου-Κομιζόπουλου, προκύπτει ότι στις 15 Μαρτίου 1820, ο «Ξενοφωντίδης» -Παξιμάδης, ολοκλήρωνε τη συγγραφή του καταστατικού, το οποίο θα το έστελναν στη συνέχεια στην Αγία Πετρούπολη, και το οποίο θα έπρεπε να το παρουσιάσουν στον «Ευεργετικό», δηλαδή στον Καποδίστρια

 Επομένως, αφού η αποστολή του Ξάνθου ήταν να παρουσιάσει το Καταστατικό της «Φιλομούσου και Φιλανθρώπου Γραικικής Εμπορικής Εταιρίας», στον Καποδίστρια το οποίο δεν ήταν έτοιμο ούτε τον Μάρτιο, είναι αδύνατο να τον συνάντησε τον Ιανουάριο

 Ο Αναγνωστόπουλος ,αφηγήθηκε στον Φιλήμονα, έναν διάλογό του με τον Υψηλάντη, όταν τον συνάντησε στο Κισινιέφ, ως απεσταλμένος του Κέντρου της Πίζας, και ο Υψηλάντης του είχε ειπεί : «Αναδεχθείς την πρότασιν την οποίαν μ’ εκάματε δια του Ξάνθου και πληροφορούμενος τα μετά του Καποδίστρια συμβάντα εξηγήθην με τούτον και μείναμε σύμφωνοι σ’ όλα.»
Ο Αναγνωστόπουλος ρώτησε : «Γιατί ο Ξάνθος απεπέμφθη από τον Καποδίστρια»; και ο Υψηλάντης απάντησε : «Διότι ο Καμαρινός είπε πολλά εναντίον σας». 
Αυτή είναι η μόνη αναφορά για πιθανή έμμεση επαφή του Καποδίστρια με τον Ξάνθο. Το "απεπέμφθη" μάλλον σημαίνει οτι δεν έγινε δεκτός 
 Η φράση, «πληροφορούμενος τα μετά του Καποδίστρια συμβάντα» , αναφέρεται στην αποπομπή του Ξάνθου, και όχι σε συνάντηση. 

 Η «Γραικική Εμπορική Εταιρία» , η «Φιλογενική Κάσσα» , ήταν ένα από τα αντικείμενα συζήτησης κατά τη διάρκεια των «πολλών εβδομάδων», που διήρκεσε η μύηση Υψηλάντη και στην οποία δεν συμμετείχε ο Ξάνθος. 
 Το καταστατικό της , εξετάστηκε στην τελευταία φράση, μετά τις 20 Μαρτίου, όπως μας βεβαιώνει, η αλλαγή του χαρακτηρισμού του επικεφαλής, από «Εταιρίαρχος», σε Γενικό Έφορο. 
 Αυτή η εκδοχή επιβεβαιώνεται και από τον Καποδίστρια, ο οποίος στο υπόμνημά του προς τον Τσάρο Νικόλαο, σημείωνε : « μου έδειξε τότε (ο Υψηλάντης) ένα έγγραφο με το οποίο προτείνετο η ίδρυση μιας Εταιρίας με σκοπό τη συλλογή χρημάτων, με συνδρομές, που θα κατετίθεντο σε τράπεζα, για ένα χρησιμοποιηθούν για την απελευθέρωση της Ελλάδας, και μου ζήτησε να του εκφράσω τη γνώμη μου». 

 Επομένως όταν έφθασε το καταστατικό στην Αγία Πετρούπολη μετά τις 25 Μαρτίου ο Ξάνθος ζήτησε από τον Καντιώτη-«Αγαπητό να συναντηθεί με τον «Ευεργετικό» , απεπέμφθη και παρουσίασε το Καταστατικό στον Υψηλάντη, ο οποίος το έδειξε στον Καποδίστρια για να το εγκρίνει. 

 Ο Τέκτων ακαδημαϊκός Εμμ. Γ. Πρωτοψάλτης, ανέφερε, ότι μετά από συνεννόηση του Υψηλάντη, με τα μέλη της Εταιρίας στη Μόσχα, «ετέθη σε λειτουργία η «Φιλόμουσος και Φιλάνθρωπος Γραικική Εμπορική Εταιρία», δια της οποίας ηλπίζετο να συγκεντρωθούν πολλά εκατομμύρια για την Εθνικήν Κάσσαν» , την οποία ο Υψηλάντης σε επιστολή του τον Ιούλιο του 1820, ονόμαζε «Φιλογενική Κάσσαν», γράφοντας: 
 «Εντιμότατοι και ευγενέστατοι κύριοι Επίτροποι της εν Μόσχα Φιλογενικής Κάσσας». 

 Για το ακριβή ρόλο του Ξάνθου πρέπει να πούμε τα ακόλουθα:          Ο «Απόστολος της Μόσχας» , στην Κωνσταντινούπολη Νικόλαος Σκουφάς, πέθανε τις 31 Ιουλίου 1818. Όσο καιρό ήταν άρρωστος, η ομάδα του, είχε γίνει μπάχαλο. Ο Ξάνθος ,ήθελε να γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη», και τσακωνόταν με τον Αναγνωστόπουλο, ο Γαλάτης απαιτούσε να αναγνωρίσουν εκείνον αρχηγό, και ο Χρυσοσπάθης που είχε την «επαφή» με τη ρωσική πρεσβεία ,μέσω του Γαβριήλ Κατακάζη , είχε δημιουργήσει δική του ομάδα. 
 «Μέσα από τα σπλάχνα της «Εταιρίας», ξεφύτρωσε στην Κωνσταντινούπολη, μια « νέομορφος», εταιρία της οποίας διευθυντές ήσαν, «φιλόδοξοι κεφαλαί μέχρις εσχάτης κουφότητος», «άνθρωποι επιρρεπείς στις καινοτομίες», « άνθρωποι. που δεν ήξεραν τίποτα αλλά ήθελαν να δείχνουν ότι ήξεραν πολλά», που «ραδιουργούσαν » και δυσφήμιζαν την αδελφότητα ότι είχε χάσει την ευθεία οδό και ότι χρειαζόταν αναμόρφωση. Επειδή δε κάθε νεωτερισμός γοητεύει, πέτυχαν να τους παραδεχθούν μερικοί επιπόλαιοι, και απέδωσαν τα ίδια σημεία, τις ίδιες λέξεις, και της ίδιας λειτουργίες εκτός από μερικές ασήμαντες μεταβολές», έγραφε ο Φιλήμων. 
 Μπροστά σε αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση, που απειλούσε την όλη προσπάθεια, και ενώ από την αγγλική και την αυστριακή πρεσβεία είχε ενημερωθεί η Υψηλή Πύλη, ότι η Ρωσία έστελνε «Αποστόλους» στην Πελοπόννησο, δόθηκε μέσω του ρώσου προξένου στη Σμύρνη Δεστούνη , εντολή από τη Μόσχα στον Τσακάλωφ, που βρισκόταν σε περιοδεία στην Σμύρνη και το Αϊβαλή, να σπεύσει στην Κωνσταντινούπολη, για να λύσει το πρόβλημα «Χρυσοσπάθη», που είχε κάνει δική του καρμπονάρικη οργάνωση, και να αποτρέψει την καταστροφή του μηχανισμού. 

 Οι «απόστολοι», ήσαν ο Αναγνωσταράς, ο Δημητρακόπουλος, ο Περραιβός και ο Φαρμάκης, που θα κατέβαιναν από τη Ρωσία στην Κωνσταντινούπολη και θα πήγαιναν στην Ελλάδα.

 Οι κίνδυνοι για την οργάνωση προήρχοντο εκτός από τον Χρυσοσπάθη, από τον Γαλάτη και ακολούθως από τον καυγά των Ξάνθου- Αναγνωστόπουλου. 

 O Ξάνθος μέχρι το 1818 δεν είχε δει ποτέ του τον Τσακάλωφ. Ούτε ο Σκουφάς ήξερε τον Τσακάλωφ. O Ξάνθος όμως ήξερε τον Σκουφά από την Οδησσό . 

Ξανασυναντήθηκαν το Μεγάλο Σάββατο του 1818 που έπεφτε στις 13 του Απρίλη, στην εκκλησία. 

 Ο Σκουφάς μαζί με τον Αναγνωστόπουλο και τον Λουριώτη έμεναν ακόμα στο καράβι που τους μετέφερε από την Οδησσό. 

Ο Τσακάλωφ, επέστρεψε από την Σμύρνη στην Κωνσταντινούπολη στις 25 Ιουλίου, έξι μέρες πριν τον θάνατο του Σκουφά, και αφού προσέλαβε στην «Αρχή» της Οργάνωσης της Κωνσταντινούπολης, τον Παναγιώτη Σέκερη από τον «Φοίνικα» , του Μαυροκορδάτου, περίμενε να επιστέψουν από τη Ρωσία οι οπλαρχηγοί, Αναγνωσταράς, Φαρμάκης, Περραιβός και Παναγιώτης Δημητρακόπουλος, οι οποίοι είχαν τις οδηγίες τους από τη Μόσχα, και τους μετέφερε το μήνυμα, ότι η γραμμή της Εταιρίας ήταν, «να μη φανεί ούτε γιδοκλέφτης», στην Πελοπόννησο. 

Όταν έφυγαν οι οπλαρχηγοί, ο Τσακάλωφ , πήρε νέα εντολή μέσω του Μόστρα που δούλευε στην Ρωσική Πρεσβεία να διώξει από την Κωνσταντινούπολη, τα ορφανά του Σκουφά, τον Αναγνωστόπουλο, και τον Ξάνθο. 

 Από την αφήγηση Αναγνωστοπούλου, στο πρώτο δοκίμιο του Φιλήμονα, γνωρίζουμε ότι το πρώτο θέμα που συζήτησε ο Τσακάλωφ με τους Ξάνθο- Αναγνωστόπουλο Τσακάλωφ ,ήταν το τι θα γίνει με τον Γαλάτη και αποφάσισαν να τον οδηγήσουν στη Μάνη για να κρατηθεί είτε από τον Μαυρομιχάλη είτε από τον Μούρτζινο. 

Σε κάθε περίπτωση που θα δημιουργούσε κίνδυνο θα τον σκότωναν αμέσως. 

Το «πρόβλημα Γαλάτης» το ανέλαβε προσωπικά ο Τσακάλωφ , αφού φαίνεται ότι είχε συγκεκριμένες οδηγίες . Στις συζητήσεις που έγιναν μετά τον θάνατο του Σκουφά , ο Τσακάλωφ πρότεινε στους άλλους δύο να φύγουν από την Κωνσταντινούπολη .

Ο Τσακάλωφ, έπεισε και τον Χρυσοσπάθη να πάει τελικά στην μέσα και έξω Μάνη.

 Έτσι, στις 22 Σεπτεμβρίου 1818, διαλύθηκε η ομάδα Σκουφά, και το Κέντρο της «δεύτερης οργάνωσης», στην Κωνσταντινούπολη, πέρασε ομαλά στους ανθρώπους του Φοίνικα. Τον Σέκερη.

 Μετά από αυτά, έστειλε τον Αναγνωστόπουλο στις ηγεμονίες στη θέση του Γαλάτη, τον Ξάνθο, που είχε καπαρώσει το Ταμείο, τον έστειλε στο πουθενά, στο Πήλιο για να αφήσει το Αρχείο στον Άνθιμο Γαζή.
Ο Λουριώτης, στάλθηκε στο Λιβόρνο , δίπλα στους Ζωσιμάδες, με τους οποίους συνεργαζόταν για την επανάσταση ο γιαννιώτης λόγιος Αναστάσιος Μοσπινιώτης. Ο Τσακάλωφ παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη, για να λύσει το ζήτημα Γαλάτης. 

Ο Παναγιώτης Δημητρακόπουλος, γύρισε στην Κωνσταντινούπολη το Νοέμβριο, κομίζων την επιστολή τον Πετρομπέη προς την Αρχή και τις αναφορές Αναγνωσταρά, Φαρμάκη, Περραιβού προς την Μόσχα, και λίγες μέρες μετά αναχώρησε ξανά μαζί με τον Τσακάλωφ και τον Γαλάτη, προς την Πελοπόννησο. Ο Δημητρακόπουλος ήταν που πυροβόλησε τον Γαλάτη.

ΥΓ. Οι «καλοθελητές» ρουφιάνοι και ηλίθιοι της Στοάς που κάνουν τον έξυπνο προσπαθούν  να χρησιμοποιήσουν  ως «αποδεικτικό στοιχείο» της «ιστορίας» των δολοφόνων του, το υπόμνημα του Καποδίστρια προς τον Τσάρο Νικόλαο, που  ήταν ένα πολιτικό κείμενο  με το οποίο απέκρουε τις κατηγορίες του Λονδίνου ότι αυτός οργάνωσε την ελληνική επανάσταση.

Η προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί ως αποδεικτικό στοιχείο της ιστορίας των δολοφόνων του, είναι αφενός μεν αλητεία αφετέρου ανοησία.   Για να «πειστούν», τα παπαγαλάκια της Στοάς ο Καποδίστριας θα έπρεπε να γράψει στον Τσάρο:  «Έχουν δίκιο οι Άγγλοι Μεγαλειότατε . Σας εξαπάτησα και σας έκλεψα. Δέκα χρόνια καταχράστηκα της εμπιστοσύνης σας και των χρημάτων σας και τα Προξενεία που δημιούργησα στην Τουρκία ήταν  επαναστατικά Κέντρα της Επαναστάσεως που προετοίμαζα».

Παρασκευή 8 Ιουλίου 2022

Το χρονικό της ΠΡΟΔΟΣΊΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΤΟ 1974 ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

 

 

Η προδοσία της Κύπρου δεν συνδέεται με το Πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και ο Προδότης δεν ήταν μόνο ο Ταξίαρχος Ιωαννίδης.

 Η Αφετηρία της Προδοσίας ήταν οι αποφάσεις του Κυπριακού Υπουργικού Συμβουλίου της 1ης Ιουλίου 1974 και ο Προδότης ήταν ο Μακάριος  ο οποίος συμμάχησε με τους ελληνόφωνους πράκτορες των Άγγλων το ΑΚΕΛ, και αποφάσισε να εμπιστευτεί ως Τουρκοκύπριος την Τουρκία και να συγκρουσθεί με την Ελλάδα, τους Έλληνες και την ΕΟΚΑ.

 Οι αποφάσεις της 1ης Ιουλίου 1974 είχαν «παρασκήνιο». Τις σχεδίασαν Άγγλοι και Αμερικανοί ΜΑΖΙ. 

Ο Μακάριος πείστηκε για το σχεδιαζόμενο πραξικόπημα  και αποφάσισε  την Αποστρατιωτικοποίηση. Μόνο που η κατάργηση  της Εθνοφρουράς έφερνε στο προσκήνιο  την πολιτική ισότητα των Τουρκοκυπρίων που από μειονότητα γινόταν «συστατικός λαός». Αυτή ήταν η Δικοινοτική Ομοσπονδία που υπέγραψε Μακάριος στη Βιέννη το 1977. 

Το «Διζωνική» ήταν παιδί του Αττίλα ενώ πριν θα πρότειναν Καντόνια όπως στο σχέδιο Βάνς- Όουενς για την Βοσνία Ερεζγοβίνη.

 

Τα  πραξικόπημα στην ΑΘΗΝΑ,  το Αποφάσισαν ΟΛΟΙ οι ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΜΑΖΙ. ΜΠΟΝΑΝΟΣ, ΑΡΑΠΑΚΗΣ, ΓΑΛΑΤΣΑΝΟΣ, ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΓΚΙΖΙΚΗΣ, ΑΛΛΆ ΔΙΚΑΣΤΗΚΕ ΜΟΝΟ Ο ΤΑΞΙΑΡΧΟΣ.

ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΑΝΤΩΣ  ΔΕΝ ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΚΕ ΓΙΑΤΙ Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΤΟΥ ΡΩΫΤΕΡ  ΡΩΤΗΣΕ ΤΟΝ ΚΥΠΡΙΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΕΚΠΡΟΣΔΩΠΟ ΤΗΝ 1η ΙΟΥΛΙΟΥ 1974 ΑΝ Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΕ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΚΕ , ΙΔΙΩΣ Ο ΤΑΞΙΑΡΧΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ‘ΑΤΣΕΣΟΝ ,  ΓΙΑΤΙ Ο ΓΚΙΟΥΝΕΣ ΣΤΙΣ 2 ΙΟΥΛΙΟΥ  ΑΠΟ ΤΟ  ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙ, ΕΓΓΥΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΔΑΦΙΚΗ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. 

 

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΧΑΤΖΑΡΑΣ

Η Προδοσία στην Μικρά Ασία εν συντομία , διότι: "ΟΥΚ ΕΝ ΤΩ ΠΟΛΛΩ ΤΟ ΕΥ"

 

 

Πολλοί Ρουφιάνοι και πολλοί περισσότεροι ηλίθιοι ομιλούν για την Προδοσία στην Μικρά Ασία  σαν να ήταν ένα στρατιωτικό ατύχημα. Ενώ , η Καταστροφή,  ήταν η επιλογή των Αθηνών κατόπιν της επιμονής του Λονδίνου,  για ταχεία εκκένωση της Μικράς Ασίας και για Παράδοση της Σμύρνης στον Κεμάλ.  

Αυτό το σχέδιο υλοποιήσαν οι στρατηγοί Νικόλαος Τρικούπης και Κίμων Διγενής.

Από τις εφημερίδες των Αθηνών,  γνωρίζουμε ότι «Οι περί την Αυλήν» και ότι «Ομάς του Στρατού»  «ήσαν υπέρ της Μερικής Εκκενώσεως της Μικράς Ασίας», ως την Γραμμή των Σεβρών,   αλλά,  «ανησυχούσαν για το κόστος συντηρήσεως  των προσφύγων».

 Στις 6 Ιουνίου 1922.  ο Κεμάλ από το Εσκή Σεχήρ είπε στους στρατιώτες  ότι «ο εχθρός είναι έτοιμος να εκκενώσει την Μικρά Ασία». 

Η Εκκένωση είχε αποφασιστεί από τους τρείς Συμμάχους τον Μάρτιο. 

Ο Γούναρης, δηλαδή ο Κωνσταντίνος το δέχτηκε, αλλά επειδή τους ξεφώνισαν ως Προδότες ,οι «προδότες», τρόμαξαν και αποδέχτηκαν την Εκκένωση μόνοι "κατ αρχήν". 

Οι Σμυρνιοί, οι Βενιζελικοί αξιωματικοί και ο βενιζελικός Πατριάρχης Μελέτιος άρχησαν τότε να ομιλούν για την Αυτονομία της Σμύρνης και τότε άρχισε η προετοιμασία του Πραξικοπηματος που εκδηλώθηκε μετά την καταστροφή.

Η Αθήνα, δια του (Ιουδαίου) Λουκά Κανακάρη-Ρούφου έκανε διαπραγματεύσεις με τον  Ο Γκαλήπ Πασά στη Γένοβα. Ο Γκαλήπ Πασάς όταν επέστρεψε στην Άγκυρα  τάχθηκε υπέρ των απευθείας διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα.  

«Το συμφέρον της Ελλάδος είναι να διάγει  εν αρμονία προς τους Τούρκους και φρονώ ότι οι σοβαροί και φιλαλήθεις Έλληνες αναγνωρίζουν τούτο», δήλωσε. Αυτό είναι το δόγμα της Ελληνοτουρκικής φιλίας που υπηρετούν οι «εχέφρονες» και ΟΛΟΙ οι Προδότες. Ο Λουκάς Κανακάρης Ρούφος δεν δικάστηκε για την προδοσία και δεν εκτελέστηκε.

Η Εκκένωση της Μικράς Ασίας και η εγκατάλειψη της Σμύρνης προκαλούσε Κομματικό Πανικό στους «Εθνικόφρονες» Βασιλόφρονες.  Δεν μπορούσαν να αποδεχτούν την εκκένωση.

 Ο "Φιγκαρό" έγραφε στις 17 Ιουνίου ότι ο Κεμάλ απαιτούσε την Σμύρνη και μέρος της Θράκης αλλά για τα Στενά το «συζητούσε  με του Άγγλους και « θα άφηνε την Ανδριανούπολη στους Έλληνες».

Η λύση της ταχείας εκκένωσης αναζητήθηκε με την άφιξη του Αρχιστρατήγου Χατζηανέστη και του Στεργιάδη στην Αθήνα.

 Ο Χατζηανέστης αναχώρησε από την Σμύρνη στις 13 και στις 14 ο Στεργιάδης. Στις 14 Ιουνίου ο Χατζηανέστης φθάνοντας στην Αθήνα, δήλωσε ότι «ο Εχθρός αδυνατεί να αναλάβει οποιαδήποτε σοβαρά επίθεση». 

Στην Άγκυρα  ο Φεβζή Πασάς δήλωσε ότι «η κυβέρνηση εργάζεται για να λήξει το συντομότερο ο Πόλεμος». 

Οι Συσκέψεις των Γούναρη, Θεότόκη  με τον Χατζανέστη κράτησαν 5 ημέρες.

 Μετά ο Χατζηανέστης έφυγες για το μέτωπο. 

Στις στρατιωτικές συσκέψεις συμμετείχαν οι Επιτελάρχης Εξαδάκτυλος και ο προσωπάρχης υποστράτηγος Μακρυκώστας. Ούτε ο ενας ούτε ο άλλος δικάστηκαν και δεν εκτελέστηκαν. 

Τότε,  αποφασίστηκε  η τοποθέτηση του προδότη και άσχετου με το μέτωπο Τρικούπη.

 Η αποστολή του Τρικούπη ήταν να διαλύσει την Στρατιά. 

Ο διορισμός του Τρικούπη υπογράφηκε στις 27 Ιουνίου και ανακοινώθηκε στον Στρατό στις 28. 46 ημέρες μετά , στις 13 Αυγούστου,  "Αιφνιδιάστηκε"  και πέτυχε την αποστολή του. Ταχεία εκκένωση της Μικράς Ασίας και παράδοση της Σμύρνης  στον Κεμάλ. 

Οι προδότες νόμιζαν ότι θα γλυτώσουν όπως έγινε  με την καταστροφή του 1897,  όταν ο Τρικούπης και άλλοι, πάλι το είχε βάλει στα Πόδια. Μαζί του έτρεχε και ο Εξαδάκτυλος.  Αλλά ήσαν νεότεροι.

Στις 22 Ιουνίου  1922,  όλες οι εφημερίδες των Αθηνών  έγραφαν  περί της αποφάσεως των Τούρκων να επιτεθούν  στους Τομείς του  Αφιόν Καραχισάρ και του Εσκή Σεχήρ. Αλλά ο αρχιστράτηγος και ο Τρικούπης δεν ανησυχούσαν. 

Στις 2 Ιουλίου ο Κεμάλ δεν είχε ενημερωθεί πλήρως και δήλωσε  σωστά ότι "η λύση θα είναι στρατιωτική και όχι πολιτική" αλλά επειδή δεν του είχαν εξηγήσει το «σχέδιο Τρικούπης» , δεν μίλησε για μια αποφασιστική μάχη, αλλά για πόλεμο φθοράς που θα έφερνε την Νίκη.


ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΧΑΤΖΑΡΑΣ

210 εκ ευρώ από τις απόρρητες δαπάνες έφαγε η αδελφομητέρα τον καιρό της...

Σάββατο 2 Απριλίου 2022

H Αγία Κώλο-Οικογένεια από τα Εβραϊκά της Μονεμβασιάς

 

Η Αγία Οικογένεια Εφιαλτάκη αποτελεί το συνώνυμο της της οικογενειοκρατίας στην δημόσια ζωή του Ψωροελαδιστάν .
Ξεκίνησαν ως πολιτικό κατεστημένο της Κρήτης από τον 19ο αιώνα, με την υποστήριξη της Συναγωγής της Στοάς και της Αγγλίας. 
 
Ο Εφιαλτάκης ο Πρώτος , ο γαμπρός του Λεφτεράκη, ήταν ιδρυτής και αρχηγός του κόμματος των Ξυπόλητων, από το οποίο ο Ελβελ δημιούργησε το Κόμμα των Φιλελευθέρων όταν το παρέλαβε. 
 Ο πατέρας του ΕΦΙΑΛΤΗ ήταν βουλευτής, και ο θείος του Αριστομένης, διακεκριμένος πράκτορας των Άγγλων. Ας δούμε μερικούς. –Κωστής Μητσοτάκης. Ο Μπατριώτης. Αδελφός του Μωρίς. 
Βουλευτής της κρητικής συνέλευσης, ιδρυτής και πρώτος αρχηγός του κόμματος των «Ξυπόλητων», το οποίο αργότερα μετεξέλιξε σε Κόμμα Φιλελευθέρων ο Ελβελ. 
Ο Κωστής παντρεύτηκε την αδελφή του Ελβελ και οι Εφιαλτάκηδες έγιναν μια και μεγάλη Οικογένεια με τον άνευ συγγενών Ελβέλ. 

 –Κυριάκος και Αριστομένης, γιοι του Κωνσταντίνου, βουλευτές Χανίων αλλά και υπουργοί και τα δυο αδέλφια! Ο Αριστομένης υπήρξε και αντιπρόεδρος της βουλής και πραξικοπηματίας κατά του Ιωάννη Μεταξά σε συνεργασία με τον Μάρκο Βαφειάδη.

 -Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Ο Εφιάλτης.Ο αρχιερέας της διαφθοράς. Ο Αποστάτης. Πρώην πρωθυπουργός, εγγονός του πολιτικού Κων. Μητσοτάκη, δευτερανιψιός του Ελ. Βενιζέλου, γιός του βουλευτή και υπουργού, Κυριάκου, ανιψιός του βουλευτή και υπουργού Αριστομένη Μητσοτάκη. Πρώτος εξάδελφος (γιοι δυο αδελφών) του πρώην υπουργού, Κων. Στεφανάκη.

 –Κωνσταντίνος Στεφανάκης, γιος της Μαρίας, κόρης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ανιψιός των βουλευτών και υπουργών Κυριάκου και Αριστομένη, πρώτος εξάδελφος του πρώην πρωθυπουργού Κων. Μητσοτάκη. Βουλευτής του προδικτατορικού Κέντρου, υπουργός στις λεγόμενες «κυβερνήσεις αποστατών» και βουλευτής της ΝΔ.

 –Κυριάκος Βιρβιδάκης, βουλευτής και δήμαρχος Χανίων, ανιψιός του πρώην πρωθυπουργού, Κων. Μητσοτάκη, γιος της Αικατερίνης Βιρβιδάκη, αδελφής του Κων. Μητσοτάκη και διευθύντριας για χρόνια του πολιτικού του γραφείου. Δισέγγονος του γενάρχη Κων. Μητσοτάκη, εγγονός του βουλευτή και υπουργού Κυριάκου, ανιψιός του επίσης υπουργού και βουλευτή, Αριστομένη κλπ. 

 –Ντόρα Μπακογιάννη, βουλευτής, υπουργός, δήμαρχος Αθηναίων, κόρη του πρώην πρωθυπουργού, εγγονή, δισέγγονη, εξαδέλφη και ανιψιά βουλευτών, υπουργών κλπ, σύζυγος του Παύλου Μπακογιάννη, τον οποίο δολοφόνησε η 17 Νοέμβρη, και ο οποίος υπήρξε επίσης βουλευτής του Κων. Μητσοτάκη. Μητραδελφή ή αδελφομητέρα του Κούλη , και μητέρα του Δήμαρχου Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη, δημάρχου Καρπενησίου και περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας.

 –Κούλης ή Κούλα ή το Κούλι  Εφιαλτάκης. Σημερινός πρωθυπουργός, αρχηγός της ΝΔ, γιος του πρώην πρωθυπουργού, αδελφός της μητέρας του Ντόρας, εγγονός, δισέγγονος, εξάδελφος και ανιψιός βουλευτών, υπουργών κλπ. Θείος του μέχρι τώρα περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας και εκλεγμένου δημάρχου Αθηναίων. 

 -Αντιγόνη Λυμπεράκη, βουλευτής, εγγονή του Αριστομένη Μητσοτάκη, δηλαδή, κόρη της Αρτεμισίας, κόρης του Αριστομένη. Ανιψιά του πρώην πρωθυπουργού, Κων. Μητσοτάκη, ανιψιά άλλων βουλευτών και υπουργών της οικογένειας Μητσοτάκη, εξαδέλφη του αρχηγού της ΝΔ, Κυριάκου Μητσοτάκη, και της Ντόρας Μπακογιάννη. 


Παρασκευή 16 Ιουλίου 2021

Η Αποθέωση του Σπύρου Χατζάρα στο Ηράκλειο στις 21 Μαίου1989

 

21 Μάϊου 1989 . ΄'Ολος ο νομός του Ηρακλείου αλλά και τα Χανιά και το Ρέθυμνο και το Λασίσθι που είχαν έρθει 
για τη βραδινή προεκλογική συγκέντρωση, αποθέωσαν τον Αντρέα. 
Πριν την άφιξη του Αντρέα όμως αποθέωσαν το δημοσιογράφο της ΕΡΤ Σπύρο Χατζάρα που έκανε το ρεπορτάζ των εγκαινίων.

Τρίτη 16 Μαρτίου 2021

Το αναγκαστικό δάνειο του 1942 και οι νέο-εφιάλτες ελληνόφωνοι δοσίλογοι πολιτικοί

Στις 14 Μαρτίου 1942 υπογράφηκε στη Ρώμη από τους πληρεξούσιους της Ιταλίας και της Γερμανίας στην Ελλάδα, Πελεγκρίνο Γκίτζι, και Γκύντερ Αλτενμπουργκ , η διακρατική συμφωνία μεταξύ του Ιταλικού Βασιλείου και του Γερμανικού Ράιχ για την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων της κατεχόμενης Ελλάδας. 
 Η Συμφωνία της 14ης Μαρτίου 1942, ηταν από πλευράς Διεθνούς Δικαίου μια Νόμιμη Διεθνής Σύμβαση, και ήταν η κατάληξη της ιταλογερμανικής Δημοσιονομικής Συνδιάσκεψης εμπειρογνωμόνων, που άρχισε τον Ιανουάριο του 1942 στη Ρώμη. 
Η Ελλάδα δεν είχε προσκληθεί και δεν ήταν παρούσα. Η γερμανική απαίτηση για υψηλές πληρωμές από την Ελλάδα, οδηγούσε σε αδιέξοδο τη Διάσκεψη και τότε ο Ιταλός τραπεζίτης και οικονομικός πληρεξούσιος της Ιταλίας στην Ελλάδα, Ντ’Αγκοστίνι, πρότεινε, σύμφωνα με τα πρακτικά, τη λύση του δανείου. Δηλαδή δαπάνες κατοχής πέρα από ένα ποσό θα ήσαν αναγκαστικό δάνειο από την Ελλάδα προς την Γερμανία και την Ιταλία. Η σχετική δανειακή συμφωνία υπογράφηκε στις 14.3.1942 από τους Άλτενμπουργκ και Γκίτζι.
Σύμφωνα μ’αυτήν: Η ελληνική κυβέρνηση υποχρεούτο κατά μήνα να καταβάλλει έξοδα κατοχής 1,5 δισ. δρχ. (άρθρο 2). Οι αναλήψεις από την Τράπεζα της Ελλάδος , άνω του ποσού αυτού θα χρεώνονταν στις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας ως άτοκο, δάνειο της Ελλάδας σε δραχμές προς αυτές (άρθρο 3). Η επιστροφή του δανείου θα γινόταν αργότερα (αρθ. 4). Η συμφωνία είχε αναδρομική ισχύ από 1.1.1942 (άρθρ. 5). Στην Ελλάδα την ανακοίνωσε μετά από εννιά μέρες ο Άλτενμπουργκ με την ρηματική διακοίνωση 160/23.3.1942 και ο Γκίτζι με το σημείωμά του Νο4/6406/461/23. 3.1942. 
Δηλαδή με επίσημα διεθνή διπλωματικά έγκραφα. Την αρχική αυτή αναγκαστική σύμβαση ακολούθησαν τρεις τροποποιήσεις με κοινή βούληση και ελευθέρα βούληση των κατακτητών. Αυτές μετέτρεψαν την αρχική αναγκαστική σύμβαση. 
 Στις 2.12.1942 υπογράφηκε ανάμεσα στις κυβερνήσεις Γερμανίας, Ιταλίας και της κατεχόμενης Ελλάδας νέα διακρατική συμφωνία που περιείχε τα εξής νέα στοιχεία: α) Τα ποσά του δανείου είναι συμβολικώς αναπροσαρμοζόμενα, δηλαδή είναι διατυπωμένα σε σταθερό νόμισμα. 
β) Ο δανεισμός θα σταματούσε την 1η Απριλίου 1943, οπότε και θα άρχιζε η άτοκη επιστροφή του δανείου, ανεξάρτητα, δηλαδή, από το πότε θα έληγε ο πόλεμος. γ) Αντί των 1,5 δισ. δραχμών μηνιαίως της προηγούμενης συμφωνίας (14.3.1942), οι δαπάνες κατοχής αυξάνονται στο ποσό των 8 δισ. δραχμών μηνιαίως. 
Τα επιπλέον ποσά «...θα άγωνται εις χρέωσιν, υπό της Τραπέζης της Ελλάδος, των κυβερνήσεων Ιταλίας ή Γερμανίας...»
δ) Οι λογαριασμοί αυτοί θα πληρώνονταν από τον Απρίλιο 1943 σε μηνιαίες δόσεις που θα αντιστοιχούσαν στο 10% του συνόλου του εν λόγω λογαριασμού την 31η Μαρτίου 1943. Πάντως, διατηρήθηκε η ρήτρα ότι το δάνειο αυτό ήταν άτοκο. Νέα συμφωνία ανάμεσα στους κατακτητές και τον κατεχόμενο υπογράφηκε στις 18.5.1943. 
Με τη νέα τροποποίηση : α) Καταργήθηκε ο περιορισμός του ανώτατου ορίου των προκαταβολών, δηλαδή των 8 δισ. δραχμών κατά μήνα, που θέσπιζε η πρώτη τροποποίηση της 2.12.1942. 
β) Εκτός του τιμαρίθμου τροφίμων, που ορίζει η συμφωνία της 2.12.1942, θα λαμβάνονται υπ' όψιν και άλλοι τρεις τιμάριθμοι: των ημερομισθίων, των οικοδομικών υλικών και των καυσίμων, όπως ειδικότερα ορίζεται στην τελευταία αυτή συμβατική τροποποίηση. 
Και γ) η συμφωνία ίσχυε από 1.4.1943. Ο επιτετραμμένος του Ράϊχ στην Αθήνα, πρέσβης Φον Γκρέβενιτς, στις 12 Οκτωβρίου 1944, πριν εγκαταλείψει την ελληνική πρωτεύουσα, επισκέφθηκε τον πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη, τον αποχαιρέτισε και για να προστατεύει τα συμφέροντα του Ράϊχ, από μελλοντικές ελληνικής διεκδικήσεις, του επέδωσε «Νότα», στην οποία υπολόγιζε το σύνολο του υπολοίπου του δανείου ως τις 12 Οκτωβρίου 1944 σε 476.000.000 χρυσά προπολεμικά μάρκα. Το έγγραφο Φον Γκρέβενιτς, θα πρέπει να βρίσκεται στα Αρχεία του ελληνικού Κράτους, εάν δεν το …εξαφάνισαν. 
 Η Τράπεζα της Ελλάδος, στον πρώτο μεταπολεμικό ισολογισμό της, σε εφαρμογή του Αναγκαστικού Νόμου 18 της 19ης Νοεμβρίου 1944, ενέγραψε ως υπόλοιπο 4,5 εκατ. χρυσές λίρες Αγγλίας. Αυτά τα 476 εκ. χρυσά μάρκα, η 4,5 εκατ. χρυσές λίρες Αγγλίας, σε σημερινές τιμές υπολογίζονται σε 54-60 δις ευρώ, πλέον των τόκων. Αυτό το χρέος, οι διαδοχικές δωσίλογες ελληνικές κυβερνήσεις, δεν μπορούσαν να το διαγράψουν, επειδή η Ελλάδα δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος. Μπορούσαν μόνο να μην το διεκδικούν. Και αυτό έκαναν… 

 Η ριζική μείωση του χρέους της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας , (ΟΔΓ), με την σύμβαση του Λονδίνου του 1953, που την υπέγραψε η Ελλάδα, δεν αφορά στο Αναγκαστικό Κατοχικό Δάνειο, αλλά ούτε η Σύμβαση μεταξύ Ελλάδος και Γερμανικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της 18ης Μαρτίου 1960, που υπέγραψε στην Βόννη ο τότε Έλληνας πρέσβης Θεόδωρος Υψηλάντης και η οποία κυρώθηκε το 1961, έλυσε το γερμανικό πρόβλημα. 
 Εκείνη η σύμβαση προέβλεπε ότι, «διά της προβλεπομένης πληρωμής ρυθμίζονται οριστικώς άπαντα τα ζητήματα τα αναφερόμενα στις σχέσεις Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας Γερμανίας προς την Ελλάδα, μη θιγομένων ενδεχομένων νόμιμων απαιτήσεων Ελλήνων υπηκόων…». Δηλαδή έμεινε απ΄έξω το Δίστομο, τα Καλάβρυτα, και οι υποχρεωτικά και καταναγκαστικά εργασθέντες, που ΕΠΡΕΠΕ όμως να κάνουν α τ ο μ ι κ έ ς προσφυγές. Το Αναγκαστικό Δάνειο, δεν καλύφθηκε ούτε από την προφορική παραίτηση του Κουφού «Εθνάρχου» προς τον (τότε καγκελλάριο) Αντενάουερ τον Νοέμβριο του 1958, διότι η Ελλάδα δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος, στην αρχική σύμβαση. Και επειδή προϋπόθεση για την εξόφληση του δεν είναι η υπογραφή συνθήκης ειρήνης, δεν το καλύπτει ούτε η σύμβαση 2+4 του 1990. 
 Όλα αυτά τα χρόνια οι διαδοχικές δωσίλογες ελληνικές κυβερνήσεις τηρούσαν «Σιγή ιχθύος». Μόνο στις 14-11-1995 εγινε μια ρηματική διακοίνωση της Ελλάδας, μέσω του πρέσβη στη Βόνη, Ιωάννη Μπουρλογιάννη, με την οποία η Αθήνα ζητούσε έναρξη διαπραγματεύσεων και για το κατοχικό δάνειο 
 Οι Γερμανοί απέρριψαν το ελληνικό διάβημα με το επιχείρημα της παραγραφής «μετά πάροδο 50 ετών» και με το ζήτημα των «επανορθώσεων» που « απώλεσε τη δικαιολογητική του βάση» Και τόνισαν ότι, «ως εκ τούτου δεν είναι δυνατόν να προσδοκά η ελληνική κυβέρνηση ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα προσέλθει σε συνομιλίες για το θέμα αυτό». Το ζήτημα όμως του Δανείου δεν είναι πολιτικό, και δεν υπόκειται σε παραγραφή, διότι δε προβλέπει παραγραφή η σύμβαση της Ρώμης. Η οφειλή από το Δάνειο είναι εμπράγματη οφειλή και η ικανοποίηση της αξίωσης μας μπορεί να γίνει δικαστικά και όχι πολιτικά. Δηλαδή χρειάζεται ΑΓΩΓΗ και ΟΧΙ διαπραγματεύσεις. 
 Τα πράγματα γίνονται χειρότερα για το Βερολίνο επειδή ο Βίλλυ Μπράντ στα πλαίσια της «Οστ Πολιτικ», αναγνώρισε και εξόφλησε τα αντίστοιχα αναγκαστικά δάνεια που είχαν επιβληθεί στην Πολωνία και την Γιουγκοσλαβία. Επομένως υπάρχει και η ρήτρα αποτιμήσεως που αποδέχτηκε η Γερμανική κυβέρνηση. 
 Ο Σακάτης για να έχει το κεφάλι του ήσυχο, έδωσε εντολή στους νομικούς του να προετοιμάσουν «απάντηση», και η «Επιτροπή Ιστορικών» του Γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών, που από το 2009 ερευνά τον ρόλο του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών στο Γ’ Ράιχ, κατέληξε ότι το «φερόμενο αναγκαστικό δάνειο», «δεν υπήρξε ποτέ». 
Στο πόρισμα που εδόθη πρόσφατα στην δημοσιότητα ο ιστορικός συνεργάτης του Σακάτη, Γιούργκεν Κίλιαν επισημαίνει σε 24 σελίδες: 
«Το φερόμενο «αναγκαστικό δάνειο» της Ελλάδας ύψους 476 εκατομμυρίων μάρκων του Ράϊχ είναι άκρως επίμαχο.Το υποτιθέμενο δάνειο δεν υπήρξε ποτέ. Αντιθέτως, στόχος των υπαλλήλων του υπ. Οικονομικών του Ράϊχ, ήταν να μην αφήσουν την ελληνική οικονομία να καταρρεύσει, διότι μόνο μια λειτουργική κρατική οικονομία μπορούσε να παράσχει τα μέσα που απαιτούνταν για να καλυφθεί το κόστος της κατοχής». 
 Κ α τ α λ ά β α τ ε; Μας βοήθησαν και τότε όπως και τώρα.
 Το ζήτημα είναι, ότι έχουν για 70 χρόνια δωσίλογες κυβερνήσεις και ρουφιάνους που παραμυθιάζουν τον χαζό λα(γ)ό με την διεκδίκηση των Γερμανικών Επανορθώσεων. Ένα δάνειο που πρέπει να πληρωθεί υπάρχει. Όλα τα άλλα είναι μ π ο ύ ρ δ ε ς . Εκ του πονηρού. ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΧΑΤΖΑΡΑΣ